ارکستر ایرانی خالقی با اجرای پروژه موسیقی «دلشدگان» در تالار وحدت، شبی نوستالژیک را با بازخوانی موسیقی فیلم‌های ماندگار «دلشدگان» و «مادر» رقم زد؛ اجرایی که در کنار یادآوری جهان سینمایی علی حاتمی، به بزرگداشت چهره‌های برجسته موسیقی ایران از جمله حسین علیزاده، محمدرضا شجریان، روح‌الله خالقی و ارسلان کامکار اختصاص داشت.
به گزارش کارا پژواک به نقل از ایسنا، این کنسرت شامگاه ۲۷ شهریورماه با رهبری محمدرضا عزیزی و خوانندگی پوریا اخواص برگزار شد و هنرمندانی چون ارسلان کامکار، کیوان ساکت، مجتبی عسگری و وحید تاج نیز در آن حضور داشتند. با وجود اینکه بخشی از برنامه به تجلیل از حسین علیزاده اختصاص داشت، این آهنگساز در مراسم حضور نداشت.
بیشتر بخوانید:کدام خواننده قصد برگزاری کنسرت در ایران را دارد؟
بازگشت به موسیقی ماندگار علی حاتمی
محور اصلی کنسرت، اجرای موسیقی فیلم‌های «دلشدگان» و «مادر» ساخته زنده‌یاد علی حاتمی بود. در کنار این آثار، قطعاتی از آهنگسازان برجسته موسیقی ایرانی از جمله روح‌الله خالقی، علی تجویدی، حسینعلی ملاح و حسین علیزاده با همراهی ارکستر سازهای ایرانی اجرا شد.
برنامه با تکنوازی کمانچه آغاز شد؛ اجرایی آرام که یاد و خاطره محمدرضا شجریان را برای مخاطبان تداعی کرد. پس از آن ارکستر به صحنه آمد و پوریا اخواص اجرای آوازی خود را آغاز کرد.
در تنظیم تازه برخی قطعات، تغییراتی متناسب با اجرای ارکستر و محدوده صوتی خواننده صورت گرفته بود. برای نمونه، قطعه «گلچهره» برخلاف نسخه مشهور با صدای شجریان، در محدوده پایین‌تری اجرا شد. این تفاوت در قطعه «دلشدگان» نیز قابل تشخیص بود.
بیشتر بخوانید:نگاهی به سریال‌های در حال پخش تلویزیون و شبکه نمایش خانگی
سازها در مرکز توجه ارکستر خالقی
یکی از ویژگی‌های قابل توجه کنسرت دلشدگان، نقش پررنگ سازها بود. پس از اجرای برخی قطعات، بخش‌هایی به تکنوازی سازهای مختلف اختصاص پیدا می‌کرد تا نوازندگان فرصت بیشتری برای ارائه توانایی‌های خود داشته باشند. به همین دلیل ارکستر صرفاً نقش همراهی‌کننده خواننده را نداشت و سازها بخشی مستقل و تأثیرگذار از روایت موسیقایی برنامه بودند.
اجرای موسیقی فیلم «مادر» نیز یکی از نوستالژیک‌ترین بخش‌های شب بود و حال‌وهوای آثار علی حاتمی را بار دیگر در تالار وحدت زنده کرد. در مجموع، اجرای ارکستر ایرانی خالقی تلاشی برای پیوند دوباره مخاطبان با بخشی از خاطره جمعی سینما و موسیقی ایرانی و ادای احترام به هنرمندانی بود که آثارشان همچنان در حافظه فرهنگی ایرانیان ماندگار است.
