حضور پررنگ مربیان تیمهای ملی در لیگ برتر کشتی آزاد و فرنگی، بار دیگر بحث قدیمی درباره مرز میان مسئولیت ملی و فعالیت باشگاهی را داغ کرده است؛ حضوری که اگرچه طبق قوانین فدراسیون مجاز است، اما همواره با شائبههایی درباره نحوه انتخاب و هدایت کشتیگیران همراه بوده است.
به گزارش سرویس ورزش کارا پژواک به نقل از همشهری آنلاین، لیگ برتر کشتی آزاد و فرنگی در حالی به روزهای آغاز خود نزدیک میشود که حضور پررنگ مربیان تیمهای ملی در ترکیب کادر فنی تیمهای باشگاهی، بار دیگر یکی از بحثهای قدیمی کشتی ایران را زنده کرده است؛ موضوعی که سالهاست درباره آن صحبت میشود و هر فصل نیز با شکل و شمایلی تازه به محل بحث و گمانهزنی تبدیل میشود.
طبق مقرراتی که فدراسیون کشتی برای حضور مربیان در لیگ تعیین کرده، تنها سرمربی تیم ملی بزرگسالان اجازه تیمداری در لیگ را ندارد و سایر مربیان تیمهای ملی در ردههای مختلف، از جمله سرمربیان تیمهای پایه و مربیان تیم ملی بزرگسالان، امکان حضور در تیمهای باشگاهی را دارند. قانونی که در ظاهر تکلیف را مشخص کرده، اما در عمل همچنان پرسشهایی درباره مرز میان مسئولیت ملی و فعالیت باشگاهی ایجاد میکند.
بیشتر بخوانید:فوتبال ایران بعد از جام جهانی؛ وقت پوستاندازی یا ادامه روزمرگی؟
حضور همزمان مربیان تیم ملی در لیگ، بهخودیخود اتفاق غیرقانونی نیست، اما حساسیت این موضوع زمانی بیشتر میشود که مربیای که در ساختار تیم ملی مسئولیت دارد، همزمان در یک باشگاه نیز نقشی تعیینکننده داشته باشد. همین دوگانگی در سالهای گذشته بارها زمینه شکلگیری شائبههایی را فراهم کرده است؛ از جمله ادعاهایی درباره تأثیرگذاری مربیان ملی در انتخاب مقصد برخی کشتیگیران.
حضور همزمان مربیان تیم ملی در لیگ غیرقانونی نیست
در مقاطع مختلف حتی صحبتهایی مطرح شده که به برخی کشتیگیران توصیه شده برای حضور در لیگ، تیم مشخصی را انتخاب کنند؛ موضوعی که البته هیچگاه به شکل رسمی و مستند رسانهای نشد و نمیتوان درباره صحت آن قضاوت قطعی داشت. با این حال، تکرار این بحثها نشان میدهد مسئله تعارض احتمالی منافع در لیگ، همچنان برای افکار عمومی کشتی محل سؤال است.
سال گذشته نیز این حواشی به اوج رسید. اختلافات و اتفاقات پیرامون یکی از تیمهای لیگ بهقدری بالا گرفت که در نهایت تیم مورد نظر از مسابقات انصراف داد و با محرومیت نیز مواجه شد. با این حال، بخش قابل توجهی از ابهامات و پرسشهایی که در آن مقطع شکل گرفت، بدون پاسخ روشن باقی ماند و ماجرا نیز به مرور از فضای رسانهای فاصله گرفت.
بیشتر بخوانید:ویترین خاموش فوتبال ایران
حالا در فصل جدید، بار دیگر حضور مربیان تیم ملی در لیگ پررنگ شده است. در کشتی آزاد، نام مربیان ملی در ارتباط با تیمهایی همچون استقلال و تراکتور مطرح است و در کشتی فرنگی نیز زمزمههایی درباره حضور چهرههایی مانند محسن سوریان و فرشاد علیزاده در بانک شهر و طالب نعمت پور و مجید رمضانی در سپاهان شنیده میشود؛ البته درباره برخی از این همکاریها هنوز نمیتوان با قطعیت از قرارداد نهایی سخن گفت.
در این میان، یک نکته جالب نیز درباره بانک شهر در کشتی آزاد وجود دارد. تیمی که طی سالهای اخیر همواره یکی از مدعیان اصلی قهرمانی بوده، امسال نیز با هدایت رضا یزدانی وارد لیگ شده اما برخلاف برخی رقبای خود، مربی شاغل در تیم ملی در کادرش ندارد. یزدانی حتی برای تقویت کادر فنی خود سراغ دو چهره صاحبنام کشتی ایران، کمیل قاسمی و مراد محمدی، رفته است؛ دو عنواندار جهان و المپیک که قرار است در کنار او در این فصل فعالیت کنند.
تعیین مرزهای روشن و شفاف برای جلوگیری از ایجاد هرگونه شائبه
اصل بحث البته مخالفت با حضور مربیان تیم ملی در لیگ نیست؛ مسئله اصلی، تعیین مرزهای روشن و شفاف برای جلوگیری از ایجاد هرگونه شائبه است. وقتی یک مربی همزمان در ساختار تیم ملی و یک باشگاه فعالیت میکند، طبیعی است که انتظار از فدراسیون برای تعریف سازوکارهای نظارتی دقیقتر افزایش پیدا کند.
کشتی ایران برای رسیدن به یک لیگ حرفهای، فقط به قراردادهای بزرگ و حضور ستارهها نیاز ندارد؛ شفافیت، اعتماد و اطمینان از یکسان بودن شرایط برای همه تیمها نیز بخشی از حرفهای شدن مسابقات است. اگر قانون اجازه حضور مربیان ملی در لیگ را میدهد، بهتر است سازوکارهای آن نیز به شکلی طراحی شود که حتی شائبه جانبداری یا تضاد منافع شکل نگیرد.
