فرشاد مومنی، اقتصاددان، با انتقاد از برخی سیاستهای اقتصادی و شیوه تصمیمگیری در کشور، از بالا بودن هزینه تأمین مالی تولید در ایران و افزایش قابل توجه جمعیت فقیر خبر داد.
به گزارش کارا پژواک به نقل از ایسنا، به گفته او، بهای پول برای تأمین سرمایه در گردش تولیدکنندگان طی ۲۵ سال گذشته بین پنج تا ۱۰ برابر میانگین جهانی بوده است.
مومنی در نشستی در مؤسسه دین و اقتصاد با اشاره به بررسی وضعیت تأمین مالی در ایران و کشورهای دیگر گفت مقایسهها نشان میدهد بهای پول در ایران فاصله قابل توجهی با کشورهای همسایه و اقتصادهای پیشرفته دارد. به گفته او، بررسی شرایط تأمین مالی حداقل یک تا پنج میلیون دلار نشان داده است که در برخی کشورهای همسایه برای دستیابی به چنین منابعی به حدود ۵۰۰ هزار دلار سپرده نیاز است، در حالی که در ایران این رقم معادل حدود ۷۰۰۰ دلار عنوان شده است.
بیشتر بخوانید:پرداخت کالابرگ از جیب مردم؟
او بر مبنای این مقایسه اعلام کرد بهای نسبی پول در ایران در مقایسه با کشورهای همسایه بیش از ۵۰ تا ۷۰ برابر است و در مقایسه با برخی کشورهای پیشرفته سرمایهداری نیز فاصلهای بهمراتب بیشتر مشاهده میشود.
هزینه سنگین تأمین مالی برای تولیدکنندگان
این اقتصاددان یکی از مشکلات اساسی اقتصاد ایران را هزینه بالای سرمایه در گردش واحدهای تولیدی دانست. به گفته مومنی، از زمان اجرای سیاستهایی که با شوکهای مکرر نرخ ارز همراه بوده، هزینه بهره پرداختی تولیدکنندگان برای تأمین سرمایه در گردش طی ۲۵ سال گذشته حدود پنج تا ۱۰ برابر میانگین جهانی بوده است.
چنین شرایطی میتواند هزینه تولید را افزایش داده، قدرت رقابت بنگاههای داخلی را کاهش دهد و سرمایهگذاری در فعالیتهای مولد را با دشواری بیشتری مواجه کند.
جمعیت فقیر ایران طی سه سال دو برابر شد
بخش دیگری از اظهارات مومنی به افزایش فقر در ایران اختصاص داشت. او اعلام کرد از سال ۱۳۹۷، تنها طی سه سال جمعیت فقیر کشور دو برابر شده است؛ آماری که از نگاه او باید در ارزیابی نتایج سیاستهای اقتصادی مورد توجه جدی قرار گیرد.
بیشتر بخوانید:صف، سهمیه یا یارانه همگانی؛ سه راه پیشروی دولت برای مدیریت بنزین
مومنی همچنین از نحوه سیاستگذاری و برخی سازوکارهای تصمیمگیری انتقاد کرد و خواستار بازنگری در شیوههایی شد که طی دهههای گذشته بر اقتصاد ایران حاکم بودهاند.
در مجموع، محور اصلی هشدارهای این اقتصاددان را میتوان در سه موضوع خلاصه کرد: هزینه بالای تأمین مالی تولید، سیاستهای ارزی و گسترش فقر. از دیدگاه او، تداوم این وضعیت فشار بیشتری بر بخش تولید و خانوارها وارد خواهد کرد و اصلاح آن نیازمند تغییرات اساسی در سیاستگذاری اقتصادی است.
